Nöbetçi Eczaneler
O da bekliyordu.
Kimseyi suçlamadan, kızmadan, yalnızca bekliyordu.
Bir zamanlar burada oturan adam, bir sabah kalkmış ve gitmişti. Eşyalarını almamış, kapıyı tam kapatmamış, pencereyi aralık bırakmıştı. Sanki dönecekmiş gibi.
Yıllar geçti. Duvarlar döküldü, yerdeki kağıtlar çürüdü, tavan sarktı. Ama oda hâlâ bekliyordu.
Dışarıdan bakan biri, buranın terk edilmiş olduğunu düşünürdü. Oysa oda terk edilmemişti; yalnızca unutulmuştu. Aradaki fark büyüktü.
Bir gün, belki çok uzak bir gün, kapı yine aralanacak. Adam –ya da bir başkası– içeri girecek. O zaman oda, sessizce, “Hoş geldin,” diyecek. Çünkü beklemek, onun tek bildiği şeydi.