Sen Hâlâ Aynısın, Ben Seni Bulamıyorum

Bazı insanları başkalarında değil, yine kendilerinde kaybedersin.

Yüzü aynıdır.
Sesi, bakışı, gülüşü… Hatta sana adını söylerken sesindeki o küçük titreyiş bile yerli yerindedir. Karşında hâlâ aynı insan duruyordur. Ama sen, bütün dikkatine rağmen, bir zamanlar tanıdığın o kişiyi bulamazsın.

İşte en acısı da budur.

Çünkü gitmiştir demeye dilin varmaz.
Değişmiştir dersin, ama değişmenin de bir açıklaması yoktur. Sanki aynı insan, kendi içinde senden habersiz başka birine dönüşmüştür. Sen ise hâlâ eski hâlini hatırladığın için, karşındakiyle geçmişte sevdiğin kişi arasındaki o görünmez mesafeyi kapatamazsın.

Bir zamanlar gözlerine baktığında kendini bulduğun insan, şimdi gözlerinin içine bakarken sana yabancı gelir.

Aynı eller…
Ama artık eskisi gibi tutmaz seni.

Aynı ses…
Ama artık söyledikleri, eskiden içini ısıtan cümlelerin yerini tutmaz.

Aynı yüz…
Ama sen o yüzde bir zamanlar sevdiğin adamı, kadını, insanı bulamazsın.

Belki de insanı asıl terk eden şey, birinin gitmesi değildir.
Onun yanında kalıp, artık eskisi gibi olmamasıdır.

Çünkü gitmek bir son getirir.
Değişmek ise insanı sürekli bir geçmişle bugünün arasında bırakır.

Sen her baktığında eski hâlini hatırlarsın; o ise karşında, geçmişinden hiçbir şey borçlu değilmiş gibi yaşamaya devam eder.

Ve bir gün anlarsın:

Bazı insanlar hayatımızdan çıkmadan da bizden uzaklaşabilir.
Bazı sevgiler bitmeden de anlamını yitirebilir.
Bazı insanlar aynı kalırken bile, bizim sevdiğimiz kişi olmaktan çıkabilir.

Belki de büyümek biraz da budur.

Bir zamanlar “işte bu” dediğin insanın karşısında durup, içinden sessizce “sen artık o değilsin” diyebilmek…

Ve daha da kötüsü,
bunun onun suçu olmadığını bilmek.

Çünkü bazen kimse kötüleşmez.
Kimse yanlış bir şey yapmaz.
Sadece zaman, iki insanın arasından geçerken bazı şeyleri yanında götürür.

Sen de geriye kalan insana bakarsın.

Tanırsın.
Hatırlarsın.
Seversin belki hâlâ.

Ama artık bulamazsın.

Çünkü insan bazen bir başkasını değil,
aynı insanın içindeki eski hâlini özler.

Ve bazı kayıpların cenazesi olmaz.

Sadece bir gün,
aynı insanın gözlerine bakarsın
ve onu orada bulamadığını fark edersin.