VALLÂHİ HEPSİ YALAN! Çıkarcı müptezeller, bıktık hakka şaşılar, Hizipçilik mesleği, ey rûhları dişiler, Gurup olmazsa olmaz, adamdan sayılmazlar; Guruplara mecburlar,

Eylül! Yirmisekiz sene, geçti üstünden, Daha kapanmadı, kanıyor yaram! Ayırdı dostunu, vurup dostundan, Her sene bu vakit, sızlıyor şuram! Duhulünde

Serçe kuşu gibi daldan dala bin, İftira kaldırmaz; Ne imân, ne Dîn! Mizan kurulacak elbette birgün! Atmayın, desteksiz, ölçüsüz vay

Geleceğim dedin, bilmedin niye? Sen, benden ayrı mı sandın kendini? Döktün gözyaşını silmedin niye? Sen, benden ayrı mı sandın kendini?

Ahmak Kurnaz Olur Varsa Parası

Biz yürürsek ardımızdan dağlar kalkıp gelecek Kara topraktaki nice sağlar kalkıp gelecek Zâlimlerin yüreğinden yağlar kalkıp gelecek Ahd ü peyman

Ağıtlar sussada çile bitmiyor, Daldan düşen bilir, düşenin hâlin! Derdi, sıkıntısı kovsan gitmiyor! Sustum, anlatmaya dönmüyor dilim! Ana, baba çekti

Bu aşk-ı muhabbet yürekte kordur, Kimine zûlmettir, kimine nûrdur, Gördüğün bir şeyde, bin mânâ vardır; Hakikat gönlünde, bul çeşit çeşit!

Sen alırsın, Sen verirsin Ne kim için, Sen bilirsin Gârip hâlim, Sen görürsün Medet Allah medetim Hakk.   Söyleyeyim, dilimi

Dostum dedim, Yılan çıktı Her dediği yalan çıktı Altından bin plân çıktı Kapalıymış yazık gözüm.Bize lâzım hâlis niyet Emek verdik

Ummanlar zerredir benim gönlümde, Zerrede, kürreyi gördüğüm vardır. Samimiyet dağı, dostluk gölünde, Kîni, husumeti yorduğum vardır. Bazı; Yûnüs’layın balıkla yüzdüm,

Âhir ömrümüzde, kader ki işte, Gurbette gezdirir, yol bizi bizi! Altı yön karışır; tökezle, düşte; Oynatır gönlünce, kul bizi bizi!