Bazı aileler, yıllarca çözemedikleri bir meseleyi, bir başkasının ömrüne havale ederek kendilerince huzura kavuşuyor. Üstelik bunu yaparken bir insanın hayatına nasıl bir yük bıraktıklarının farkına bile varmıyorlar.
İnsan bazen hayret ediyor. Bir çocuğun yıllarca her isteğini yerine getireceksin, yanlışlarına göz yumacaksın, en küçük sorumluluğu üstlenmesine fırsat vermeyeceksin. Ne zaman bir sorun çıksa arkasını toplayacak, ne zaman bir hata yapsa önüne geçeceksin. Sonra yıllar geçecek, hayatın gerçekleri kapıya dayanacak ve sen bütün bunların üzerine bir de evlilik planı yapacaksın. Çünkü belki bir eşin varlığıyla hayatı öğrenir, belki bir yuva kurunca değişir, belki artık başka türlü davranır diye düşüneceksin.
Peki, hiç düşündünüz mü? Sizin yıllardır görmezden geldiğiniz davranışların bedelini neden hayatına yeni birini alan insan ödesin?
Evlilik, insanın eksiklerini bir başkasına devredebileceği bir kurum değil. Bir insanın kendi hayatında üstlenemediği sorumlulukları, eşinin omuzlarına yükleyerek yeni bir başlangıç yapmasını beklemek de pek masum bir beklenti sayılmaz.
Düşünün, bir insan evleniyor. Belki hayalleri var, belki huzurlu bir yuva kurmak, hayatın güzelliklerini paylaşmak istiyor. Fakat zamanla anlıyor ki karşısındaki insanla yalnızca bir hayatı paylaşmıyor; onun yerine düşünmek, onun yerine karar vermek, onun yerine sorumluluk almak zorunda kalıyor. Bir eş olmaktan çıkıp sürekli yön gösteren, toparlayan, hatırlatan ve idare eden bir konuma sürükleniyor.
Üstelik bazı durumlarda mesele yalnızca iki kişi arasında da yaşanmıyor. Yıllarca çocuğunun her kararına müdahale etmiş, her yanlışını örtmüş, her istediğini yerine getirmiş aileler, kurulan yeni yuvada da söz sahibi olmayı sürdürüyor. Çünkü alışkanlıklar kolay değişmiyor. Bir tarafta kendi ailesinden kopamayan bir yetişkin, diğer tarafta kendi evinde huzur arayan bir eş…
Sonra başlıyor bitmek bilmeyen beklentiler, kırgınlıklar ve sessiz hesaplaşmalar.
Benim anlamakta zorlandığım şeylerden biri de insanların kendi yetiştirme biçimlerinin sonuçlarını hiç sorgulamaması. Her şeyi sevgi adına yaptığını söyleyenler var. Oysa sevgi, insanın her yanlışını alkışlamak değildir. Bazen sınır koymak, bazen sorumluluk vermek, bazen de yaptığı hatanın sonucuyla karşılaşmasına izin vermektir.
Çünkü hayat kimsenin ailesinin evinde gördüğü ayrıcalıklarla işlemiyor. Dışarıda kimse onun her isteğini yerine getirmek, her hatasını hoş görmek, her sorununun arkasını toplamak zorunda değil.
Bir de şu var: Her insan değişebilir, olgunlaşabilir, kendini geliştirebilir. Buna itirazım yok. Fakat değişmek isteyen insanın önce kendi eksikliğiyle yüzleşmesi gerekir. Bir başkasının sabrını, sevgisini ve emeğini değişimin zorunlu bedeli gibi görmek doğru değil.
Evlilikte elbette insanlar birbirini tamamlar. Kimi zaman biri yorulur, diğeri destek olur; kimi zaman birinin eksikliğini diğeri kapatır. Fakat sürekli aynı kişinin taşıdığı bir yükün adı ortaklık değildir. Bir taraf hayatı yaşamaya çalışırken diğer tarafın hayatını da yönetmek zorunda kalıyorsa orada ciddi bir dengesizlik vardır.
Ailelere de küçük bir hatırlatma yapmak isterim: Çocuğunuzu sevmeniz, onun her davranışını doğru kabul etmenizi gerektirmez. Onu korumak adına hayatın gerçeklerinden uzak tutarsanız bir gün o gerçeklerle karşılaştığında yalnızca kendisi zorlanmaz. Yanında yürüyen insanı da zor durumda bırakır.
Kimse evladının mutsuz olmasını istemez, bunu anlıyorum. Ancak kendi evinizde yüzleşmekten kaçındığınız meseleleri başka bir insanın evine taşımak da sevginin arkasına sığınılacak bir davranış değil.
İnsan yetiştirmek, bir gün onu bir başkasının hayatına dahil edebilmekten ibaret değildir. Asıl mesele, onunla aynı hayatı paylaşacak insanın da huzurunu düşünmektir.
Çünkü bir anne babanın evladı için kurduğu hayaller kadar, karşı taraftaki ailenin de evladı için kurduğu hayaller var. Birinin yıllarca esirgediği sorumluluk duygusunu, başka birinin ömründen tahsil etmeye hakkı yok.
Ve unutmayalım; Bir insanı hayat arkadaşı diye bir başkasına uğurlayabilirsiniz ama yıllarca yüzleşmediğiniz gerçekleri de beraberinde gönderiyorsanız, bu bir yuva kurmak değil, başkasının ömrüne ertelenmiş bir hesabı bırakmaktır.
Yazıyı sesli dinleyebilirsiniz

YORUMLAR