İnsan kalbi unutmaya ne kadar da hazırdır… Zaman geçtikçe yaşanan kırgınlıkları, söylenen ağır sözleri, verilen hayal kırıklıklarını birer birer silmeye başlar. Sanki hiç yaşanmamış, hiç canımız yanmamış gibi… Ama iş güzel anılara gelince hafızamız hiç yorulmaz. Bir bakışı, bir gülüşü, birlikte geçirilen sıradan bir günü bile yıllar sonra bütün sıcaklığıyla hatırlatır bize.
İşte insanın en büyük yanılgısı da tam burada başlar. Zamanın unutturduğu acıların yerine, özlemini duyduğumuz güzel anıları koyarız. Bize yapılan haksızlıkları bir süre sonra önemsizleştirir, söylenen sözlerin ağırlığını hafifletir, yaşadığımız hayal kırıklıklarını görmezden geliriz. Çünkü kalbimiz, bazen gerçeği hatırlamaktan çok özlediği duyguyu yeniden yaşamaya ihtiyaç duyar.
Bu yüzden geçmişe dönmek isteriz. Belki de aynı insanı değil, onun yanındayken olduğumuzu sandığımız o eski hâlimizi ararız. Bir zamanlar içimizi ısıtan sesini, kendimizi güvende hissettiğimiz anları, birlikte kurduğumuz hayalleri özleriz. Zihnimiz bize hep güzel sahneleri gösterirken, kalbimiz o hikâyenin sonunda nasıl kırıldığımızı hatırlamak istemez.
Oysa bir ilişkinin güzelliği, yaşattığı birkaç güzel anıyla ölçülmez. Bir insanın bize bir zamanlar iyi gelmiş olması, bugün bize iyi geleceği anlamına gelmez. Geçmişte yaşanan mutluluklar, sonradan yaşatılan acıları silmez. Sadece insanın hafızası, özlemini haklı çıkarmak için bazen gerçekleri seçerek hatırlar.
Belki de bu yüzden geri dönmeden önce kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur: Ben gerçekten o insanı mı özlüyorum, yoksa onunla yaşadığım güzel günleri mi?
Çünkü bazen geçmişe dönme isteğimiz sevgiden değil, hafızamızın bize oynadığı küçük bir oyundan ibarettir. Kalp güzel olanı tekrar yaşamak ister ama akıl, o güzelliklerin ardından neler yaşandığını unutmamalıdır.
Unutma; özlemek, yeniden başlamak için bir sebep değildir. Bazen sadece kalbin, aklının çoktan öğrendiği bir gerçeği kabullenmekte gecikmesidir.

YORUMLAR