Tüm Aşklar Bir Gün Biter

Bazıları aşkın sonunu takvim yapraklarında arar. Bir gün, bir saat, bir cümle… Sanki bitişin resmi bir ilanı varmış gibi. Oysa aşk, çoğu zaman ne başladığı anı net hatırlatır ne de bittiği anı. Daha çok bir sis gibi dağılır; fark etmeden incelir, seyrekleşir, sonra bir bakarsın artık soluduğun havada yoktur.

“Tüm aşklar bir gün biter” sözü bu yüzden hem doğru hem eksiktir. Çünkü bitmek, her zaman terk edilmek değildir. Bazen iki insan hâlâ yan yana durur ama içlerinde aynı yere bakmazlar. Aynı yatağı paylaşırlar ama aynı rüyayı görmezler. Konuşurlar ama birbirlerine değil, birbirlerinin içinden geçen eski seslere. İşte o zaman aşk bitmiştir ama kimse bunu yüksek sesle söylemeye cesaret edemez.

Dünya üzerinde kaç insan varsa, o kadar çok “son” vardır. Aşkın bitişi, her zaman bir veda busesi ya da çarpılan bir kapı değildir. Bazen bir takvim yaprağında, bazen bir sabah kahvaltısının sessizliğinde, bazen de daha hiç başlamamış bir bakışın mahcubiyetinde gizlidir o nihayet.

Bazı aşklar vardır, hiç yaşanmadan biter. Henüz dokunulmamış bir elin, söylenmemiş bir cümlenin, atılmamış bir adımın içinde tükenirler. İnsan bazen sadece ihtimaline âşık olur birinin.Onlar, zihnin kuytularında “acaba” olarak kalır ve daha ilk kelimesi dahi yazılmamış bir roman gibi, mürekkebi kurumadan tozlu raflara kalkar. Hiç dokunulmadan, hiç söylenmeden, sadece bir ihtimalin iç çekişiyle biterler.

Aşk bazen en parlak döneminde, gökyüzünde güneş varken aniden kararan bir hava gibi biter. Ne bir kavga vardır ortada ne de bir ihanet. Sadece, ruhların birbirine söyleyecek sözü biter. Bir akşamüstü, sevdiğinin yüzüne bakarken o eski büyünün artık orada olmadığını fark edersin. Bu, bir uçurumdan düşmek değil, yavaşça sönmektir. Hesaba katmadığın bir salı günü, mutfak masasındaki bir tuzluk kadar sıradan bir anda, “artık bitti” diye fısıldar içindeki o yabancı ses. Ve o an, dünyanın en kalabalık yerinde bile yapayalnız kalırsın.

Bazı aşklar ise bir ömür sürer. İnsanlar aynı yastıkta yaşlanır, aynı sofrada ekmeği bölerler. Ama bu aşkın da bir sonu vardır: Ölüm. Bu, aşkın en asil ama en acımasız bitişidir. Bir ömür yetmiştir var olmaya, ama zamanın sonsuzluğu karşısında o koca ömür bile bir göz kırpması kadar kısa kalmıştır. Burada aşk, bir tarafın toprağa, diğer tarafın ise bitmek bilmeyen bir özleme teslim olmasıyla biter. Şekil değiştirir, acıya dönüşür, hatıra olur; ama o dünyevi varlığı yine de nihayete erer.

En acı bitenler, hiç ummadığın şekilde bitenlerdir. “Biz farklıyız” dediğin anda değil, “biz tamamız” dediğin anda. En güvende hissettiğin, en emin olduğun, en çok “artık bu kalıcı” dediğin yerde. Hayat insanın hesaplarını sevmez. Aşkı da çoğu zaman en güçlü hissettiği yerden kırar. Çünkü insanı asıl yaralayan kaybetmek değil, kaybın mümkün olduğunu hiç düşünmemiş olmaktır.

Farklı Zamanlar, Farklı Mekanlar

Aşkın bitişi;
Kimi için karlı bir kış akşamında tren garındaki soğuk bir el sıkışmadır,
Kimi için yıllar sonra karşılaşılan bir yabancının gözlerinde tanıdık bir ışık arayıp bulamamaktır,
Kimi içinse bir telefon ekranında beliren, cevabı verilmeyecek o son mesajdır.
Aslında her aşk, kendi içinde bir “vade” taşır. Kiminin vadesi üç saniyedir, kiminin seksen yıl. Ama hepsi, zamanın o öğütücü dişlileri arasında er ya da geç kendi finaline yürür. Bu bir felaket senaryosu değil, varoluşun en saf halidir. Çiçek açar ve solar; mevsim gelir ve geçer; aşk doğar ve bir gün, hiç ummadığın bir biçimde ölür .

Ve garip olan şu: Aşkların hepsi bitse bile, insanın içindeki sevme ihtiyacı hiç bitmez. Aynı kalp, farklı zamanlarda, farklı hayatlarda, farklı yüzlere defalarca inanır. Her seferinde “bu sefer başka” der. Belki de doğru olan budur. Aşkın sonsuz olması değil, insanın sevmekten vazgeçmemesidir.
Bu yüzden “tüm aşklar bir gün biter” sözü aslında eksik bir cümledir. Doğrusu şudur:

Tüm aşklar bir gün biter ama insanın içinde bıraktıkları hiçbir zaman aynı kalmaz. Bazıları yara olur, bazıları ders, bazıları hatıra, bazıları da sadece gecenin bir yerinde içini sebepsiz acıtan bir his… Ve insan, hangisi olursa olsun, yine de bir gün yeniden sevmeyi göze alır. Çünkü aşk bitse bile, onun ihtimali insanda hiç bitmez.