Bir metrekareye kaç his sığar?

Balkonun insana iyi gelen
garip bir tarafı var.
Canın sıkkın olduğunda da oraya çıkarsın,
çok mutlu olduğunda da.
Sanki evin geri kalanıyla
dış dünya arasında
küçük bir durak gibidir balkon.
Ne tam içeridesindir
ne de tamamen dışarıda…
Ama en çok kendin olduğun
yerlerden biridir.
Bazı akşamlar elinde çayla
sessizce oturursun.
Telefonuna bakarsın,
sonra sıkılıp gökyüzünü izlersin.
Aşağıdan geçen insanların sesleri gelir,
bir yerlerden yemek kokusu yükselir,
rüzgâr hafif hafif eser.
O an fark edersin;
hayat aslında büyük olaylardan değil,
böyle küçük anlardan oluşuyormuş.
Çocukken balkon
daha başka gelirdi bana.
Yaz akşamları sandalyeler dizilir,
karpuz kesilirdi.
Gece geç olunca içeri girsek bile
balkon hâlâ orada dururdu;
sanki evin en canlı yeriymiş gibi.
Şimdi büyüyünce anlıyorum,
özlediğim şey bazen insanlar değil,
o balkon akşamlarının hissi.
İnsan bazı yerleri
neden sevdiğini tam açıklayamıyor.
Balkon da öyle işte.
Belki birkaç sandalye,
birkaç saksı,
küçük bir masa…
Ama bazen insanın
kafasını toparladığı,
sustuğu,
düşündüğü
ve biraz da kendine döndüğü
tek yer oluyor.
Balkonlar bana hep
samimiyeti hatırlatıyor;
acele etmeyen,
sessiz ama içi dolu
bir samimiyeti…
Bazen insanın bütün yorgunluğunu,
kimseye anlatmadan
sadece balkon anlar.

…velhasılkelam biraz balkon hepimize iyi gelecek.