Senin Benden Başkasını Sevmen Bu Dünyaya Kötülük

Bazı cümleler vardır, söylenmese de insanın içinde yankılanır.
Senin benden başkasını sevmen gibi.

Bu, yalnızca iki insan arasındaki bir meselenin ötesindedir. Bu, benim içimde kopan bir kıyametin adıdır. Çünkü insan bazen birini o kadar çok sever ki, onun kalbinin yönü kendi kaderiyle eş anlamlı olur. Sen başka birine baktığında, sanki dünya ekseninden kayar. Gökyüzü yer değiştirir, mevsimler şaşırır, zaman kırılır.

Senin benden başkasını sevmen bu dünyaya kötülük, çünkü ben seni severken içimde iyiliğe dair ne varsa büyüttüm. Daha sabırlı oldum. Daha anlayışlı. Daha merhametli. İnsanlara daha yumuşak baktım. Senin varlığın, içimdeki karanlığı terbiye eden bir ışık gibiydi. Şimdi o ışık başka bir yöne döndüğünde, içimdeki gölgeler çoğalıyor.

Bu bir kıskançlık değil sadece. Bu, bir ihtimalin ölümü. Bir hayalin toprağa gömülüşü. Seninle kurulmuş tüm cümleler yarım kaldı. “Birlikte” diye başlayan her düş, tekil bir yalnızlığa dönüştü. Oysa ben seninle bir ömürlük anlamlar biriktirmiştim. Sen başka birine gülümsediğinde, benim içimde bir şehir kararıyor.

Dünyaya kötülük diyorum, çünkü senin sevgin benim içimde bir iyilik düzeniydi. Sen başka birini sevdiğinde, o düzen yıkılıyor. İnsan sevdiği kişiden öğrendiği şekilde sever. Ben senden öğrendiğim şefkati, senden aldığım umudu başkasına veremiyorum artık. İçimdeki sevme yeteneği, sanki adını kaybetmiş gibi.

Aşk, insanı büyüten bir güçtür derler. Ama sevdiğinin kalbi başka bir yöne aktığında, o büyüme yerini daralmaya bırakır. Nefes almak zorlaşır. Kalabalıklar içinde bile insan kendini eksik hisseder. Çünkü sevdiğin kişi başkasının hikâyesinde başrol olduğunda, sen kendi hikâyende figürana dönüşürsün.

Senin benden başkasını sevmen bu dünyaya kötülük; çünkü ben seni severken kimseye zarar vermedim. Sana yük olmadım, zincir olmadım, gölge olmadım. Sadece sevdim. Sessizce, derinlemesine, bütün ihtimalleri göze alarak. Ama şimdi senin kalbin başka bir isme çarparken, benim kalbim adını fısıldamaya devam ediyor. İşte asıl adaletsizlik burada.

Belki sen mutlusundur. Belki o gülüşün, benim hayal ettiğimden daha gerçek bir yerde karşılık bulmuştur. Ama bil ki bir insanın içinde yarım kalmış bir sevda varsa, dünya bir parça eksik dönüyor demektir. Çünkü aşk yalnızca iki kişiyi değil, o iki kişinin dokunduğu herkesi etkiler. Ben artık daha sessizim. Daha mesafeliyim. Daha temkinliyim. Bu da dünyanın biraz daha soğuması demek.

Senin benden başkasını sevmen bu dünyaya kötülük, çünkü ben seni severken içimdeki en temiz yeri sana açmıştım. Şimdi o yer kapalı. Kilitli. Ve belki de bir daha kimseye açılmayacak kadar yorgun.

Ama şunu da biliyorum: Aşk, insanı hem yıkar hem yeniden kurar. Belki bir gün, içimdeki bu yıkıntıdan başka bir güç doğar. Belki bir gün senin adın acıtmadan anılır. Belki bir gün dünya yeniden dengelenir.