2018’de Lacoste timsahı bir süreliğine kenara çekip yerine nesli tükenmekte olan hayvanların siluetlerini koyduğunda, moda dünyası sadece “farklı bir logo” görmedi. Aslında markanın yıllardır taşıdığı o soğukkanlı prestij kabuğunun altında, ilk kez bu kadar net bir hamle çıktı karşımıza: Yok olma tehlikesindeki canlıları, onların gerçek hayattaki sayısı kadar üretilen ürünlerle gündeme taşımak.
Tişörtün üzerinde gördüğünüz hayvan, dünyada yalnızca 40 birey kaldıysa 40 tane üretiliyor, 350 kaldıysa 350. Tüm koleksiyon da aynı gün içinde yok satıyor.
Bir yanda yok oluş, bir yanda çıldırmış tüketim coşkusu… Moda sektörü zaten böyle çelişkilerle yürüyor.
Bu projenin markaya faydasını tartışmak bile gereksiz: Dünyanın dört bir yanında konuşuldu, paylaşıldı, markayı “timsah logosunun ötesinde” bir noktaya taşıdı. Herkes aynı soruyu sordu çünkü: Bu bir çevre hassasiyeti mi, yoksa ustaca kurgulanmış bir reklam mı?
Muhtemelen ikisi de. Zaten bugünün dünyasında ikisini birbirinden tamamen ayırmak pek mümkün değil.
Kampanyanın bir diğer etkisi, modanın giderek sürdürülebilirlik konuşmaya başladığı dönemin kapısını aralamasıydı. Daha kimse “çevre odaklı koleksiyon” furyası başlatmamışken Lacoste bu hamleyi yaptı, ve arkasından birçok marka benzer söylemler geliştirdi. Adidas’ın okyanus plastiklerinden ayakkabıları, Patagonia’nın tüketimi azaltmaya çağıran provokatif mesajları, Pangaia’nın türlere özel kapsül koleksiyonları…
Hepsi aynı dalganın parçası.
Yine de Lacoste’un 2018’de yarattığı etkinin tam benzerini kimse yakalayamadı. Çünkü o ilk şok etkisi, logo gibi köklü bir sembolün yerinden kalkmasıyla ortaya çıkmıştı. Her yıl tekrarlanmadı; belki de tekrarlansaydı bu kadar konuşulmazdı. Bazı şeylerin değeri “tek seferlik” olduklarında daha fazla parlıyor.
Ama bütün bu hikâyenin altındaki en büyük ironi şu: Nesli tükenen canlılar için farkındalık yaratmaya çalışıyoruz, evet. Fakat aynı zamanda tekstil sektöründe bir tişört üretmek için kullanılan su, çoğu zaman o canlıların yaşam alanlarını yok eden sistemin parçası. Üstelik aldığımız ürünleri uzun süre kullanmadığımızda, aslında bir tişörtten çok daha fazlasını çöpe atmış oluyoruz: Harcanan suyu, enerjiyi, emeği.
Yani üzerimizdeki küçük bir hayvan silueti bize yok oluşu hatırlatırken, biz de tüketim hızımızla başka bir yok oluşun parçası oluyoruz. Belki de asıl mesaj tam burada gizli: Gerçek değişim, bir logonun yerini değiştirmekten çok, tüketimin ritmini değiştirmekle başlıyor.

YORUMLAR