Nöbetçi Eczaneler
Son yıllarda modern insanın üzerine kabus gibi çöken bir emir var: “Her ne olursa olsun, pozitif kal!” Kitapçılarda kişisel gelişim rafları, sosyal medyada motivasyon videoları ve kahve kupalarının üzerindeki sloganlar hep aynı şeyi fısıldıyor: “Gülümse, enerji yay, olumsuzlukları hayatından çıkar.” İlk bakışta bir yaşam felsefesi gibi görünen bu yaklaşım, aslında psikolojide “Toksik Olumluluk” dediğimiz modern bir ruhsal baskı aracına dönüşmüş durumda.
Acıdan Kaçmak, İyileşmeyi Durdurur mu?
İnsan ruhu, sadece neşe ve coşkudan ibaret değildir. Korku, öfke, hüzün ve kıskançlık da tıpkı mutluluk kadar doğal, evrimsel ve gereklidir. Ancak günümüzde bu “karanlık” duygular birer zayıflık belirtisi gibi pazarlanıyor. Bir yakınınızı kaybettiğinizde, işinizden kovulduğunuzda veya derin bir hayal kırıklığı yaşadığınızda size hemen söylenen “Vardır bir hayır, en azından sağlıklısın” cümlesi, aslında bir teselli değil, bir susturma biçimidir.
Acı, bedendeki fiziksel bir yara gibidir. Üzerine pembe bir bant yapıştırıp orada yokmuş gibi davranmak, o yaranın iyileşmesini sağlamaz; aksine enfeksiyonun derinleşmesine neden olur. Duygularımızı bastırmak onları yok etmez; sadece daha sonra daha şiddetli patlaklar vermek üzere bilinçaltımızın mahzenlerine hapseder.
Dijital İllüzyon: Mükemmellik Panayırı
Bu baskının en büyük yakıtı kuşkusuz sosyal medya. Akıllı telefonlarımızı her açtığımızda karşımıza çıkan “kusursuz” hayatlar, bitmeyen tatiller ve her daim parlayan ciltler, bizde sahte bir gerçeklik algısı yaratıyor. Bu dijital vitrinlerde “kötü günlere” yer yok. Herkesin çok mutlu, çok üretken ve çok şık olduğu bir dünyada; pazar akşamı gelen o anlamsız hüzünle baş başa kalmak, bireyde “Bende bir sorun mu var?” kaygısını tetikliyor. Oysa gerçek şu: O parıltılı ekranların arkasında da uykusuz geceler, ödenemeyen faturalar ve derin yalnızlıklar var. Bizler, başkalarının “en iyi anlarıyla” kendi “kamera arkamızı” kıyaslayarak kendimize en büyük haksızlığı yapıyoruz.
“İyi Değilim” Demenin Özgürlüğü
Ruh sağlığı, sürekli bir pembe bulut üzerinde yaşama hali değildir. Gerçek psikolojik dayanıklılık, fırtına koptuğunda gemiyi batırmadan dalgaların geçmesini bekleyebilme becerisidir. Bugün toplum olarak yeniden öğrenmemiz gereken en önemli şey; yas tutmanın, yorulmanın ve “yapamıyorum” demenin bir hak olduğudur.
Ne Yapmalı? Duygusal Dürüstlüğe Dönüş
Peki, bu sahte mutluluk çemberinden nasıl çıkacağız?
- Duygunun Adını Koyun: Kendinizi kötü hissettiğinizde bunu hemen bastırmaya çalışmayın. “Şu an hayal kırıklığı hissediyorum ve bu çok normal” diyebilmek, iyileşmenin ilk adımıdır.
- Gerçekçi Teselli: Bir arkadaşınız acı çekerken ona “boşver” demek yerine, “Yanındayım, ne hissettiğini anlamaya çalışıyorum ve bu hislerin geçici olduğunu biliyorum” demeyi deneyin.
- Sosyal Medya Detoksu: Size kendinizi yetersiz hissettiren, sürekli mükemmellik pompalayan hesapları takip etmeyi bırakın. Yaşamın doğal akışını, inişlerini ve çıkışlarını kucaklayın.
Sonuç olarak; Yaşam, sadece güneşli günlerin toplamı değildir. Mevsimler gibi insan ruhu da kışı, ayazı ve fırtınayı yaşamak zorundadır. Kendinize dürüst olun, maskelerinizi bir kenara bırakın. Çünkü gerçek iyileşme, ancak “Şu an iyi değilim” diyebilecek kadar dürüst ve cesur olduğumuzda başlar. Unutmayın; yıldızlar sadece karanlık çöktüğünde görünür hale gelir.
Yazar Notu: Bu yazı, günümüzün performans odaklı toplum yapısında kaybolan ‘insan olma hakkını’ savunmak amacıyla kaleme alınmıştır.
Vahit Emre IŞIK
YORUMLAR