İnsan, hayatı boyunca yalnızca yaşadıklarıyla değil, yaşayamadıklarıyla da var olur. Belki de paralel evren düşüncesini bu kadar etkileyici yapan şey

İnsan yalnızca fiziksel olarak bulunduğu yerlerden etkilenmez. İçinde bulunduğu ortamın dili, yaklaşımı ve enerjisi de ruhsal durumunu doğrudan şekillendirir. Sürekli

Türk mitolojisinde Umay Ana, doğumla birlikte beliren, yaşamın ilk anından itibaren koruyucu bir varlık olarak anılır. Çocukların ruhunu kollayan, anneliği

İlk başta fark edilmez. Her şey yerli yerindedir; masa, duvar, sesler. Gün kendi ritminde akar. Kapılar aynı şekilde açılır, aynı

Gece bazen gereğinden fazla sessiz olur. Sesler çekilir, dünya geri adım atar ve insan, ilk kez kendi varlığının yankısını duyar.

Bazı karşılaşmalar vardır; insan o anın ilk kez yaşandığına tam olarak inanamaz. Sanki zaman biraz gecikmiş, yollar biraz geç kesişmiş

İnsan kendini tek bir bütün sanır. Oysa ruh, yüzeyde görünen kadar sade değildir. Derinlere indikçe katman katman açılır. Her katman,

Bazı sözler, söylendiği anda havaya karışmaz. Dudaklardan çıktıkları an görünmez bir yere işlenirler. İnsan kulağı duyar, kalp hisseder; fakat toprak

Gece bazen olması gerekenden daha ağır çöker. Rüzgâr susar, sesler kısılır ve insan, açıklayamadığı bir izleniyormuş hissiyle irkilir. O anlarda

Toprağın altı, yalnızca karanlık değildir. Orası unutulanın, saklananının ve adı yüksek sesle anılmayanın ülkesidir. Göğün altında, köklerin arasında ve taşın

İnsan dünyaya geldiğinde önce bir nefes alır, sonra bir isimle çağrılır. Bu çağrılış rastlantı değildir. İsim, ruhun bu dünyaya bıraktığı

Türk mitolojisinde göğün en yüksek katlarında hüküm süren Ülgen, yaratımın, düzenin ve ilahi adaletin simgesi olarak anlatılır. O, ışığın kaynağı;

İnsan çoğu zaman yanlış yerde olduğunu hemen fark etmez. Çünkü yanlış yer her zaman kötü hissettirmez; bazen sadece eksik hissettirir.

Hayat çoğu zaman insana hızlanmasını öğretir; fakat yönünü kaybeden biri için hız, çözüm değildir. Yolu belirsizleşen insanın ilk ihtiyacı yeni

Yer, henüz adını almadan önce karanlık vardı. Işığın ulaşmadığı, sesin yankılanmadığı derinliklerde bir hüküm kuruluydu. Bu hükmün sahibi Erlik Han’dı.

Türk mitolojisinde anlatılan eski bir efsaneye göre, zamanın henüz adını koymadığı çağlarda yollar yalnızca toprak ve taşlardan ibaret değildi. Her

Umay Ana, Türk mitolojisinin en kadim ve en güçlü dişil figürlerinden biri olarak, yalnızca bir koruyucu ruh değil; aynı zamanda