İnsan çoğu zaman kötü ihtimalden değil, ihtimalin açık kalmasından yorulur. Sınav sonucunu bekleyen biri “kötü gelsin ama artık gelsin” der.

Yardım etmek çoğu zaman erdemli bir davranış olarak görülür. Zor durumda olan birine destek olmak, yükünü hafifletmek, yanında durmak insani

Bazı insanların başkasının başarısı karşısında verdiği ilk tepki takdir değildir; küçültmedir. Biri iyi bir yere geldiğinde, bir iş başardığında, görünür

Bazı insanlar için özür dilemek basit bir cümle değildir. “Haklısın, burada hata yaptım” demek, onlar için yalnızca bir davranışı kabul

Bugün birçok insan kendini “çok yoğun” diye tarif ediyor. Sürekli yapılacak işler var, cevaplanacak mesajlar var, okunacak e-postalar var, yetişilecek

Modern insanın en masum görünen saplantılarından biri “kendini geliştirme” takıntısıdır. İlk bakışta itiraz edilecek bir şey yok: İnsan okumalı, öğrenmeli,

Avrupa’da son haftalarda büyüyen tartışma, aslında teknik değil medenî bir tartışma: Çocukları çevrimiçi zararlardan korumak için kurulan yaş doğrulama sistemleri,

Bugün çocuk yetiştirmek denince çoğu insanın aklına hâlâ aynı klasik üçlü geliyor: Aile, okul, çevre. Oysa bu tablo artık eksik. Çünkü

Yapay zekâ artık sadece bilgi aramak, metin yazdırmak ya da teknik bir işi hızlandırmak için kullanılmıyor. İnsanlar giderek daha fazla

Bugün insanlık tarihinin en “bağlantılı” döneminde yaşıyoruz. Birine ulaşmak için günlerce mektup beklemiyoruz; saniyeler içinde yazıyor, görüyor, takip ediyor, tepki

Birçok insan çocukluğunu anlatırken aileyi sevgi, emek ve fedakârlık üzerinden tarif eder. Bunların hepsi doğru olabilir. Ama çoğu aile sadece

Bugün sokakta, iş yerinde, ilişkilerde sık rastladığımız bir tablo var: Yaş büyüyor ama taşıma kapasitesi büyümüyor. İnsanlar kendilerini “yetişkin” gibi

Bugün neredeyse herkes aynı şikâyeti söylüyor: “Dikkatim kalmadı.” Bu cümle doğru; ama eksik. Asıl sorun sadece dikkatin dağılması değil, sebatın

 “Kıskanıyorsa seviyordur” cümlesi, toplumumuzda neredeyse atasözü kadar normalleştirilmiş durumda. Dizilerde, şarkılarda, sosyal medyada; kıskançlık tutku, sahiplenme ise bağlılık diye pazarlanıyor. Oysa kıskançlığın

  Toplumumuzda sınır kelimesi çoğu insana sert gelir. “Sınır koyuyorum” dendiğinde, sanki birini dışlamak, kırmak, hatta bencillik yapmak gibi algılanır.

Son yıllarda “travma” kelimesi, psikoloji literatüründen çıkıp gündelik konuşmanın ana para birimine dönüştü. Tartışmada canı sıkılan “travmatize oldum” diyor, eleştiri alan

Türkiye’de “empati” kelimesi bir meziyet olmaktan çıkıp bir kimlik rozetine dönüştü. Her cümle “anlıyorum” diye başlıyor, her tartışma “şefkat” talebiyle

Bazı tartışmaların konusu aslında önemsizdir. Bir cümlenin tonu, geç kalınmış bir randevu, unutulmuş bir mesaj… Kâğıt üzerinde “ufak” görünen şeyler

Kalabalık bir masada otururken bir an durup fark edersin: Gülüyorsun, konuşuyorsun, hatta “aktif” görünüyorsun; ama içeride başka bir şey oluyor.

Yeni yılın ilk sabahı neredeyse “ritüel” gibidir: Ajanda açılır, uygulama indirilir, “bu sefer olacak” denir. Birkaç günlüğüne insanın içi ferahlar;

“Narsist” kelimesi, bir süredir psikoloji literatüründen çok sosyal medyanın dilinde yaşıyor. Tartışmaların çoğu da şu basit reflekse dayanıyor: Etiketle, uzaklaştır,

Son yıllarda seans odasında da günlük hayatta da çok sık duyduğum cümlelerden bazıları şunlar: “Mesajımı gördü, cevap yazmadı. Demek ki

Herkes yorgun. Ama kimse yorgun görünmek istemiyor. Günümüzün en yaygın cümlelerinden biri şu: “Çok yoğunum ama iyiyim.” Bu cümle bazen